Chemia Liceum Gimnazjum Testy Matura

Powrót

Etery

Wzór ogólny: R-O-R, R-O-Ar lub Ar-O-Ar

Przykłady eterów

CH3−CH2−O−CH2−CH3  eter dietylowy

eter difenylowy eter difenylowy

eter etylo-fenylowy

Kąt wiązania C−O−C w eterach jest mniejszy niż 180o i dlatego wykazują one niewielki moment dipolowy i są słabo polarne. Jednak nie wpływa to znacząco na temperatury topnienia i wrzenia - są one zbliżone do alkanów o porównywalnych masach cząsteczkowych i znacznie niższe niż izomeryczne alkohole.
Rozpuszczalność eterów w wodzie jest zbliżona do rozpuszczalności odpowiednich alkoholi.


 

Otrzymywanie eterów

Dehydratacja alkoholi katalizowana przez H2SO4.
Tą metodą można otrzymać etery symetryczne. Reakcja dehydratacji alkoholi prowadzi również do otrzymania alkenów i dlatego, aby zmierzała w kierunku powstania eteru dobiera się odpowiednie warunki. Np. dehydratacja  alkoholu etylowego w temp. 180oC prowadzi do otrzymania etylenu a w temp. 140oC - eteru.

CH3−CH2−OH + HO−CH2−CH3  — H2SO4 → CH3−CH2−O−CH2−CH3  + H2O

Dehydratacja jest reakcją substytucji nukleofilowej, w której substratem jest protonowany alkohol a czynnikiem nukleofilowym druga cząsteczka alkoholu.

Synteza Williamsona

Reakcja polega na nukleofilowym podstawieniu jonu halogenkowego jonem alkoholanowym (lub fenolanowym).
Halogenków arylu nie stosuje się w tej syntezie, ponieważ są one słabo reaktywne w substytucji nukleofilowej (nie reagują z alkoholami).

CH3−CH2−ONa + Br−CH3  → CH3−CH2−O−CH3 + NaBr

synteza williamsona


Reaktywność eterów

Etery są słabo reaktywne. Ulegają reakcji rozszczepienia zachodzącej pod wpływem stężonego kwasu w wysokiej temperaturze.

R-O-R' + HX →  R-X + R'-OH  — HX → R'-X

R-O-Ar + HX →  R-X + Ar-OH

Przekaż darowiznę
Załóż konto | Zaloguj się

Copyright 2011-2019Chem24.pl Ta strona internetowa wykorzystuje pliki cookies. Możesz określić metody zapisywania oraz dostępu do cookies w swojej przeglądarce internetowej lub w konfiguracji usługi.